Anatolij Kornielijewicz Winogradow, znany także jako Anatol WinogradowW Polsce jego książki wydawane były pod dwoma wersjami imienia, np. Anatol – Trzy barwy czasu, 1973; Anatolij – Potępienie Paganiniego, 1985, Książka i Wiedza. (ros. Анатолий Корнелиевич Виноградов, ur. we wsi Połotnianyj Zawod koło Kaługi, zm. 26 listopada 1946 w Moskwie) – rosyjski i radziecki pisarz i historyk literatury.
Absolwent Uniwersytetu Moskiewskiego z 1912 roku, gdzie studiował na wydziale historyczno-filozoficznym. Pełnił funkcję dyrektora Muzeum im. Rumiancewa, a także kierował Biblioteką Państwową ZSRR im. Lenina, powstałą z przemianowania Muzeum im. Rumiancewa (stanowisko dyrektora sprawował od III 1921 do X 1924, gdy zrezygnował z funkcji z powodów zdrowotnych). W 1928 roku Inspekcja Robotniczo-Chłopska złożyła raport, w którym zarzucono bibliotece, że zatrudnia kilakdziesiąt osób pochodzenia szlacheckiego i zażądała usunięcia 22 z nich, m.in. Winogradowa. Początkowo zostali oni zwolnieni i represjonowani, ostateczniejednak zachowali pracę.