Na mocy traktatu ryskiego z 1921 roku Woropajewo znalazło się w granicach II Rzeczypospolitej Polskiej. Miejscowość była siedzibą wiejskiej gminy Woropajewo, w powiecie postawskim w województwie wileńskim. Obecne miasto posiadało tartak, cegielnię oraz młyny wodny, parowy i elektryczny. W 1923 otworzono szkołę podstawową imienia Józefa Piłsudskiego oraz klub młodzieżowy. W 1932 roku ukończono budowę linii kolejowej Woropajewo–Druja. 8 kwietnia 1932 podczas uroczystego otwarcia linii, pojechał nią pierwszy pociąg. W latach 1931–1937 w lokalnej szklarni pracował Iwan Sikora.
Współczesne miasto w okresie międzywojennym składało się z osady, majątku, stacji kolejowej i leśniczówki. Do 1945 były to osobne jednostki osadnicze o wspólnej nazwie.
W 1939 Woropajewo znalazło się w Białoruskiej SRR, w rejonie duniłowckim, w obwodzie wilejskim. W czasie II wojny światowej od czerwca 1941 do 4 lipca 1944 miasto znalazło się pod okupacją niemiecką.
W 1950 roku osada otrzymała oficjalnie status osiedla typu miejskiego i stała się siedzibą rejonu duniłowickiego. 20 stycznia 1960 Woropajewo stało się częścią rejonu głębockiego, a od 1962 postawskiego. thumb|Kolejarze przed dworcem w Woropajewie w 66 rocznicę urodzin Józefa Piłsudskiego
thumb|left|Pałacyk Konstantego Hrabiego Przeździeckiego w latach 30.