W 1931 został wyznaczony szefem grupy pisarzy mających opracować gramatykę języka czeczeńskiego. Jednocześnie przeszedł kurs redaktorski w ramach kursów marksizmu-komunizmu organizowanych przy Centralnym Komitecie WKP(b). W latach 1934–1936 studiował w Instytucie Czerwonej Profesury ze specjalizacją rosyjskiej historii. Następnie pracował w oddziale propagandy WKP(b) w Groznym. Krytykował kolektywizację rolnictwa na nie-rosyjskich obszarach ZSRR, co doprowadziło do jego aresztowania i uwięzienia przez NKWD w październiku 1937 (część źródeł mówi o 1938). W październiku 1941 został skazany na karę 3 lat więzienia.
W kwietniu 1942 wypuszczono go na wolność, gdyż NKWD chciało, aby pełnił rolę prowokatora w środowisku czeczeńskich działaczy narodowych. Jednakże latem tego roku przeszedł linię frontu i znalazł się w okupowanej przez Wehrmacht Czeczenii. W styczniu 1943 wobec ewakuacji armii niemieckiej z Kaukazu Północnego po klęsce w bitwie pod Stalingradem wyjechał do Berlina. Wszedł tam w skład współpracującego z III Rzeszą Północnokaukaskiego Komitetu Narodowego jako przedstawiciel Czeczenów. Po zakończeniu wojny uniknął deportacji do ZSRR. Przebywał w obozie dla uchodźców w Mittelwaldzie. Zamieszkał w zachodnich Niemczech. W 1948 zaczął wydawać pismo „Набат”, a następnie „Свободный Кавказ”.