Maciej ze Starej Łomży herbu Rawicz (ur. ok. poł. XV w., zm. przed 12 września 1505) – biskup kamieniecki i chełmski, sekretarz królewski za panowania Kazimierza IV Jagiellończyka w latach 1469–1479, kanonik lwowski, proboszcz w Bóbrce, Busku i KołomyiPiotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 273..
Życiorys Urodził się w Starej Łomży. Wstąpił do zakonu we Lwowie. Został kanonikiem lwowskim, a zarazem - pisarzem na dworze Kazimierza Jagiellończyka, z którego wsparcia został biskupem (19 marca 1484 r.). Przez sześć lat sprawował swój urząd w diecezji kamienieckiej (za jego pontyfikatu wybudowano 5 kościołów w Kamieńcu Podolskim).
14 marca 1490 r. otrzymał we władanie biskupstwo chełmskie. Z chwilą objęcia władzy w diecezji przystąpił w pierwszej kolejności do ponowienia starań związanych z przeniesieniem stolicy biskupiej z Chełma - do Krasnegostawu. Miasto to przewyższało Chełm, który zniszczony był przez wojny i pożary. W związku z tym bardziej Krasnystaw nadawał się na siedzibę biskupstwa. Wyjednał u Kazimierza Jagiellończyka zgodę na przeniesienie katedry, kapituły i własnej rezydencji do Krasnegostawu. Prawa katedry otrzymał dotychczasowy krasnostawski kościół parafialny pod wezwaniem Wszystkich Świętych.