Michał Piaszczyński (ur. 1 listopada 1885 r. w Łomży, zm. 18 grudnia 1940 r. w Sachsenhausen) – polski duchowny katolicki, kanonik kapituły łomżyńskiej, błogosławiony Kościoła katolickiego.
Życiorys Bł. Michał był synem Ferdynanda i Anny z domu Zientara. W 1903 r. wstąpił do seminarium duchownego w Sejnach, a pięć lat później wyjechał na studia do Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu i tam 13 czerwca 1911 r. przyjął święcenia kapłańskie. W 1914 r. uzyskał doktorat z filozofii we Fryburgu. W następnych latach podjął działalność duszpasterską we Francji, a potem był wykładowcą i wicedyrektorem w Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży, żeńskim seminarium nauczycielskim, szkole mierniczej i prowadził Gimnazjum im. Piotra Skargi w Łomży. Ostatnią placówką jakiej był dyrektorem było Gimnazjum im. św. Kazimierza w Sejnach.
Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany 7 kwietnia 1940 r. i więziony w Suwałkach, a następnie trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Działowie (13 kwietnia 1940 r.). Ksiądz Piaszczyński zasłynął z bohaterskiej postawy wobec żydowskiego adwokata, któremu obozowy nadzorca za karę odebrał porcję chleba.