mały|Pomnik na cmentarzu wojennym żołnierzy niemieckich 91 Oldenburskiego pułku piechoty, którzy zginęli pod Nową Wolą w 1915 91 Oldenburski pułk piechoty (niem. Oldenburgisches Infanterie-Regiment Nr. 91) – pułk piechoty niemieckiej okresu Cesarstwa Niemieckiego.
Historia Został sformowany 5 grudnia 1813 i stacjonował w Oldenburgu. Wiosną 1914 był w strukturze 19 Dywizji Piechoty.
W wyniku mobilizacji, w sierpniu 1914 pułk osiągnął gotowość bojową i w składzie 37 Brygady Piechoty został wysłany na front zachodni. Na stopie wojennej pułk liczył początkowo 3287 żołnierzy i dysponował 53-osobowym sztabem. Jego trzon stanowiły trzy bataliony piechoty liczące etatowo po 1079 żołnierzy. Te dzieliły się na cztery trzyplutonowe kompanie. Ponadto pułk posiadał organiczną kompanię karabinów maszynowych. W kolejnych latach w armii cesarskiej następowała restrukturyzacja wojsk. Wprowadzono nowy model „dywizji wz. 1915”. Zgodnie z jej etatem, pozostawiono w pułku 97-osobową kompanię karabinów maszynowych z 15 kaemami, ale liczebność batalionu piechoty zmniejszono do 650 żołnierzy. Słabszym liczebnie batalionom dodano jednak kompanię karabinów maszynowych, a w 1917 pluton granatników i pluton moździerzy.