Zeus łączy się więc z Semelą, by spłodzić zbawcę ludzi. Następuje opowiadanie o narodzinach Dionizosa i jego dzieciństwie, długi epizod o Ino i Atamasie (ks. 9), o uczuciu młodego Dionizosa do Ampelosa, i o wynalezieniu wina (na czym kończy się księga dwunasta).
mały|Walka Dionizosa z Hindusami. Mozaika podłogowa z Tusculum. IV w. W kolejnych dwunastu księgach (13-24) poeta opisuje wyprawę Dionizosa do Indii, podjętą na polecenie Zeusa w celu podbicia bezbożnych Hindusów, a więc w celu misyjnym. Księga 25 zapowiada szczegółowe przedstawienie siódmego roku wojny. Dionizos oczekując na nowe wypadki wojenne, każe sobie sporządzić zbroję. Opis tarczy zajmuje resztę księgi 25. Działania wojenne podejmuje skuszony we śnie Deriades, któremu pokazuje się Atena pod postacią Orontesa. Opis wojsk Deriadesa zajmuje resztę księgi 26. W bitwie, przerwanej jak w Iliadzie, ranę odnosi ulubieniec Dizonizosa, Hymenajos (ks. 29, 15-178). Następnego dnia odznacza się indyjski wódz Herrheus (ks. 30, 1-127) i ginie Hindus Tektefos (ks. 30, 127-230). Za sprawą podstępu Hery, Dionizos popadł w szaleństwo (jak Herakles w tragedii Eurypidesa), ale został uleczony mlekiem. Przychodzi do ostatniej bitwy z Deriadesem, połączonej z walką bogów (ks. 36, 3-133) i bitwą morską (ks. 36, 399-475). Deriades ginie w pojedynku z Dionizosem (ks. 40, 1-100).