Słowa gonią słowa, zdania gonią zdania, znaczenia gonią znaczenia.
Nie jest to wesoły utwór, a wręcz przeciwnie – jego smutek wynika z tego, iż jest jednym z najmocniejszych ataków Dylana na system, którego wszechobecni „przedstawiciele” („losers, cheaters, six-time users”) „przekręcą” każdego uczciwego człowieka. W piosence pojawia się cała galeria tego typu postaci. Narrator – sam Dylan – jest tu prześladowanym „kafkowskim” męczennikiem.
Ta aforystyczność piosenki spowodowała, że sięgali po nią najróżniejsi ludzie; między innymi wers „You don’t need a weatherman to know which way the wind blows” (Nie potrzebujesz meteorologa, aby wiedzieć skąd wieje wiatr) został zaadaptowany przez terrorystyczną lewicową organizację Weatherman (znaną także jako Weather Underground) z końca lat 60. i początku lat 70. XX wieku.
Źródłem tego utworu są dwie piosenki: Chucka Berry’ego „Too Much Monkey Business”. Woody’ego Guthrie i Pete’a Seegera „Taking It Easy” oraz poetyka tekstów afroamerykańskich.