Plany wyszły na jaw, oskarżano Ferorasa niesłusznie nawet o próbę otrucia Heroda, jednak uzyskał przebaczenie od brata.
Po śmierci pierwszej żony Ferorasa Herod Wielki chciał go zaręczyć ze swoją najstarszą córką Salampsio. Tetrarcha Perei odmówił i ożenił się ze swoją kochanką-niewolnicą.
Feroras odgrywał istotną rolę w intrygach na herodiańskim dworze. W 14 p.n.e., gdy Herod wrócił z Pontu, oskarżył przed nim jego synów Aleksandra i Arystobula, że spiskują przeciwko ojcu. Z kolei Aleksandrowi wmawiał, że Herod Wielki jest zakochany w jego żonie Glafirze. Przypuszczalnie Feroras działał pod wpływem innego ze swoich bratanków – Antypatra II. Herod miał o to pretensje do brata, jednak Feroras zrzucił całą winę na ich siostrę Salome I.
W 13 p.n.e. Feroras pomógł swojemu bratankowi Aleksandrowi napisać dzieło skierowane przeciwko Herodowi Wielkiemu. Wkrótce potem do Jerozolimy przybył Archelaos, król Kapadocji i teść Aleksandra. Doprowadził on do przejściowego pojednania w rodzie Heroda.