W 1928 powrócił do rodzinnego majątku Roznoszyńce k. Zbaraża i wspólnie z ojcem zajmował się gospodarką. W kampanii wrześniowej 1939 walczył jako porucznik rez. KOP. Prawdopodobnie (brak dokumentów) zginął w 1939 podczas próby przedarcia się na Węgry.
Kariera sportowa Był jednym z pionierów szermierki sportowej w Polsce. Walczył w szabli i szpadzie. W końcu 1921 wraz z kolegami (legioniści, żołnierze WP, studenci) „odtworzył” zawieszony w marcu 1914 (powstały w 1908) klub szermierczy AZS Kraków. Był członkiem jego zarządu i startował w barwach tego klubu do zakończenia kariery sportowej (1928). Pierwszy większy sukces odnosi podczas zawodów z okazji 15-lecia AZS Kraków (1923) zwyciężając w turnieju szpadowym. W szpadzie dwukrotnie był mistrzem (1924, 1928) i wicemistrzem Polski (1925, 1926). Największe sukcesy na arenie międzynarodowej odnosił w drużynie szablowej. Był członkiem kadry polskiej na igrzyskach olimpijskich w Paryżu (1924), ale ostatecznie nie wystartował. Wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie (1928), gdzie zdobył z drużyną brązowy medal w szabli.