Wspomnienia pośmiertne poświęcili mu Sittig i Schürer.

Dorobek naukowy Jego najbardziej znanym dokonaniem jest opis choroby znanej dziś jako choroba Picka. Jako pierwszy użył określenia dementia praecox, potem spopularyzowanego przez Kraepelina. Wspólnie z Ottonem Kahlerem sformułował zasadę, znaną dawniej jako prawo Kahlera-Picka, dotyczącą ułożenia korzeni tylnych nerwów rdzeniowych. Wprowadził do medycyny terminy paramnezji powielającej i autotopagnozji. Jako halucynacje Picka określa się szczególny rodzaj omamów wzrokowych, typowo występujący w uszkodzeniu dna komory IV mózgu. Jego koncepcje dotyczące otępień do dziś są wysoko cenione. W 1894 opisał rzadką chorobę skóry, erytromelię (acrodermatitis chronica atrophicans).

Wybrane prace Ueber primäre chronische Demenz (so. Dementia praecox) im jugendlichen Alter. Prager medicinische Wochenschrift 16, 312-315, 1891. Über die Beziehungen der senilen Hirnatrophie zur Aphasie. Prager medicinische Wochenschrift 17: 165-167, 1892 Beiträge zur Pathologie und pathologischen Anatomie des Centralnervensystems, mit Bemerkungen zur normalen Anatomie desselben. Berlin: Karger, 1898. Studien über motorische Apraxie und ihr nahestehende Erscheinungen;