Po szybkim zdobyciu Béziers i Carcassonne Szymon z Montfort został wyznaczony namiestnikiem hrabstwa Tuluzy i w ciągu kilku lat dokonał podboju całej Langwedocji. Decydujące znaczenie miała bitwa pod Muret w 1213 r., gdzie Montfort pokonał znacznie większą armię Rajmunda i wspomagającego go szwagra, króla Aragonii, Piotra II, który w bitwie tej poległ. W 1215 Rajmund został ekskomunikowany i pozbawiony swych włości przez papieża Innocentego III. Szymon z Montfort przyjął tytuły hrabiego Tuluzy, wicehrabiego Béziers i Carcassonne oraz diuka Narbonny, ale cieszył się nimi tylko do swej śmierci w roku 1218.
Rajmund VI był pięciokrotnie żonaty. Odzyskane pod koniec życia hrabstwo Tuluzy odziedziczył po nim najstarszy syn, Rajmund VII.
Małżeństwa i potomstwo 12 września 1172 poślubił Ermessinde de Pelet (zm. 1176), hrabinę Melgueil, wdowę po Piotrze Bernardzie de Sauve, córkę Bernarda de Narbonne-Pelet, pana Alais i Béatrice, hrabiny Melgeuil. około 1180 poślubił Béatrice de Béziers, córkę Rajmunda I Trencavel, wicehrabiego Béziers i Saure. Zmarła w 1193 tuż po urodzeniu drugiego dziecka: Konstancja, żona Sancha VII Mocnego (zm.