Jan Siestrzyński (ur. 24 czerwca 1788 w Szczebrzeszynie, zm. 4 maja 1824 w Końskich) – polski lekarz, fizjolog mowy ludzkiej, litograf i pedagog.
Życiorys Urodził się jako syn Kazimierza, pisarza propinacyjnego w dobrach ordynacji Zamoyskich (następnie dzierżawcy), i Konstancji z Zawadzkich. Po ukończeniu liceum w Zamościu podjął naukę w Instytucie Ekonomicznym Galicyjskim (wydalony zeń jako "obcokrajowiec" po wcieleniu obwodu zamojskiego do Księstwa Warszawskiego w roku 1809). Studia medyczne ukończył w 1813 w Wiedniu (dyplom magistra chirurgii i akuszera), gdzie następnie pracował jako asystent w jednym ze szpitali (Powszechny Szpital Wiedeński). Tam też w roku 1815 zetknął się z ks. Jakubem Falkowskim. Za jego namową i dzięki poparciu E. Lubomirskiego podjął przygotowania do zawodu nauczyciela w organizowanym przez Falkowskiego instytucie głuchoniemych. W tym okresie zwiedzał zakłady głuchoniemych w Niemczech i Czechach, a jednocześnie zgłębiał tajniki litografii u F. Weishaupta (Monachium). Do Warszawy powrócił w 1817. 22 kwietnia 1818 poślubił Antoninę Jarocką. Był nauczycielem w Instytucie Głuchoniemych do 1821, zajmując się organizacją zakładu litografii dla Instytutu. W marcu 1821 odszedł z Instytutu z powodu narastającego sporu z jego dyrektorem, ks. Falkowskim, co do metody nauczania głuchoniemych.