Arcybiskup ołomuniecki 26 listopada 1811 roku ołomuniecka kapituła katedralna wybrała go na nowego arcybiskupa metropolitę ołomunieckiego po śmierci abpa Antona Theodora von Colloredo-Waldsee-Melsa. Papieskie zatwierdzenie tej decyzji nastąpiło dopiero 15 marca 1814 roku ze względu na więzienie papieża Piusa VII przez cesarza Napoleona I Bonapartego. 23 września 1816 został mianowany kardynałemKurt A. Huber, MariaThaddäusa von Trautmannsdorff, (w:) Erwin Gatz, "Die Bischöfe des Heiligen Römischen Reiches 1648–1803", , s. 522..
Tak samo jak w Hradec Králové tak i w Ołomuncu dał się poznać jako sprawny gospodarz i osoba hojna. Prowadził działalność charytatywną oraz nie prowadził wystawnego trybu życia. Oszczędzone pieniądze przeznaczał na ubogich i chorych diecezjan. Kładł nacisk na edukację księży oraz ich moralność i umiejętność porozumiewania się w miejscowym języku. Przeprowadził wiele wizytacji kanonicznych swoich parafii. Zmarł w 1819 roku w WiedniuMilan M. Buben, Encyklopedie českých a moravských sídelních biskupů, Praha 2000, s. 353..
Przypisy
Bibliografia Milan M. Buben, Encyklopedie českých a moravských sídelních biskupů, Praha 2000, s. 351-353. Kurt A. Huber, MariaThaddäusa von Trautmannsdorff, (w:) Erwin Gatz, "Die Bischöfe des Heiligen Römischen Reiches 1648–1803", , s.