W 1939 r. został zmobilizowany jako dowódca 3. kampanii 29. Pułku Strzelców Kaniowskich, 25. Dywizji Piechoty Armii „Poznań”. Uczestniczył w kampanii wrześniowej, podczas której trafił do niemieckiej niewoli. Przebywał w obozach jenieckich m.in. w: Oflagu II A Prenzlau, Oflag II E Neubrandenburg, Oflagu II D Gross-Born, Stalagu X B Sandbostel i Oflagu X C Lübeck. Dokumentował sceny z życia obozowego w szkicowniku z oficerskiego obozu jenieckiego w Neubrandenburgu. Stworzył serię ok. 6 tysięcy rysunków prób i spektakli obozowego „Teatru Symbolów”. Pod koniec wojny przeżył tysiąckilometrowy ewakuacyjny marsz z Oflagu II D Gross-Born do Stalagu X B Sandbostel, a stamtąd do Lubeki.
Po zakończeniu wojny pracował na terenie Niemiec w Polskiej Misji Repatriacyjnej, w brytyjskiej strefie okupacyjnej, a następnie w Polskiej Misji Wojskowej przy Sojuszniczej Radzie Kontroli Niemiec. W 1947 r. powrócił do Polski, zamieszkał początkowo w Gdyni, a następnie w Sopocie. W tym samym roku wstąpił do ZPAP. W latach 1947–1950 pracował w Liceum Plastycznym w Gdyni-Orłowie. W 1950 r. podjął pracę w gdańskiej PWSSP, na stanowisku adiunkta prowadził Pracownię rysunku wieczornego w ramach Studium Roku Ogólnego, w 1951 r. został samodzielnym pracownikiem naukowym otrzymując tytuł zastępcy profesora PWSSP. W 1951 r.