Ilona Elek, przez pewien czas Elek-Schacherer, później Hepp (ur. 17 maja 1907 w Budapeszcie, zm. 24 lipca 1988 tamże) – węgierska florecistka pochodzenia żydowskiego, trzykrotna medalistka olimpijska i wielokrotna medalistka mistrzostw świata. Uznana przez Międzynarodową Federację Szermierczą za florecistkę wszech czasów.
Na igrzyskach olimpijskich w Berlinie w 1936 roku wywalczyła indywidualnie złoty medal. W rundzie finałowej wygrała sześć z siedmiu pojedynków i wyprzedziła Helene Mayer z III Rzeszy i Austriaczkę Ellen Preis. Po zakończeniu II wojny światowej wystąpiła na igrzyskach olimpijskich w Londynie, gdzie jako pierwsza kobieta w historii obroniła tytuł mistrzyni olimpijskiej w szermierce. W rundzie finałowej wygrała sześć z siedmiu pojedynków (przegrała tylko z Fritzi Wenisch) i wyprzedziła Dunkę Karen Lachmann i Ellen Preis. Brała też udział w igrzyskach olimpijskich w Helsinkach cztery lata później, zdobywając tym razem srebrny medal. W rundzie finałowej wygrała pięć z siedmiu pojedynków i uplasowała się za Włoszką Irene Camber-Corno a przed Karen Lachmann. Miała wówczas 45 lat.