Region Innuitów thumb|Tereny górskie w Jukonie Region ten obejmuje większość wysp północnej części Archipelagu Arktycznego, gdzie wypiętrzył się łańcuch górski Innuitów. Ciągnący się na długości 1280 km łańcuch gór uległ wypiętrzeniu pod koniec okresu wypiętrzania się Appalachów. Najwyższe górotwory występują na Wyspie Ellesmere’a, gdzie pojedyncze szczyty sięgają ponad 2000 m n.p.m. a kulminację stanowi Barbeau Peak – 2616 m n.p.m. W regionie tym rozwinęły się liczne lodowce. Góry Innuitów zawierają w sobie sfałdowane i wypiętrzone skały różnego wieku od syluru po kredę.
Niziny Dolnych Wielkich Jezior i Rzeki Świętego Wawrzyńca
Dolne Wielkie Jeziora to region obejmujący jeziora: Ontario i Erie, tak też nazywają się towarzyszące tym jeziorom niziny. Cały ten region zbudowany jest z płasko ułożonych skał osadowych pochodzących z paleozoiku. Do regionu Wielkich Jezior wchodzi Nizina Laurentyńska. Nizina ta stanowi wąską strefę utworów paleozoicznych, która od północy jest ograniczona przez próg skał Tarczy Kanadyjskiej. Od południa zaś ową nizinę ogranicza strefa uskoków, za którymi leżą wzgórza systemu Appalachów.