Państwa „zdegenerowanego socjalizmu”, określane też jako „rządy bonapartyzmu proletariackiego” lub „zdeformowane państwa robotnicze”. Rozwijając koncepcje Trockiego dotyczące ZSRR, Grant uważał wszystkie powstałe po II wojnie światowej „państwa socjalistyczne” Bloku Wschodniego za kraje nierealizujące w praktyce teorii marksistowskiej, zbiurokratyzowane i przez to niedostosowane do potrzeb społeczeństwa, mimo istotnych cech uniemożliwiających ich kwalifikację jako kapitalistyczne (przede wszystkim gospodarka planowa). Grant uważał, że powstawanie dalszych państw tego typu jest możliwe przede wszystkim w Trzecim Świecie, ze względu na silny wpływ radziecki na nowe ruchy lewicowe i fascynację partii komunistycznych ZSRR. Zaklasyfikował jako państwo zdegenerowanego socjalizmu nie tylko porewolucyjną Kubę, ale i Birmę i Syrię, chociaż ich przywódcy nie posługiwali się retoryką komunistyczną. Zdaniem Granta trockiści działający w takich krajach powinni domagać się rewolucji politycznej, która odda władzę w ręce pracowniczych zgromadzeń (lub innych spontanicznych form demokracji bezpośredniej), ale utrzyma socjalizm w gospodarce (a zatem stworzy „pracowniczą demokrację”, przedstawianą przez Granta jako najbardziej sprawiedliwa formacja społeczna).