Heistein przeciwstawia się jednak jednoznacznemu zaklasyfikowaniu powieści jako realizującej radziecką koncepcję powieści socrealistycznej. Mimo oparcia dzieła na wyraźnych podstawach ideowych, Aragon zachował w Dzwonach Bazylei wiele cech pisarstwa nadrealistycznego, przede wszystkim niejednolitość stylu, nakładanie się na siebie wątków fabularnych (technika collage). Autor ten uważa, że między Dzwonami Bazylei a wcześniejszą twórczością Aragona nie ma tak wyraźnego kontrastu, jak twierdził sam pisarz.
Język utworu