Jeszcze w czasach Cezara nazwę galea odnoszono do hełmu piechotyTańszego, wykonanego ze skóry, w odróżnieniu od droższego, metalowego galea (Mała encyklopedia kultury antycznej A–Z. Warszawa: PWN, 1983, s. 309)., a mianem cassis określano używany przez jazdę. Hełmy z okresu cesarstwa częściowo były bogato zdobione, do ich noszenia i zawieszania służył pierścień lub uchwyt na nakarczku; na nim lub na tzw. naczolniku dość często były umieszczane napisy odnoszące się do właściciela. Szczyt rzymskiego hełmu wzmacniały także elementy dekoracyjne: pierścienie, gałka bądź guz (apex), nadający się do osadzenia niewielkiego pióropusza (crista, iuba). Po bokach opadały również zdobione, ruchome osłony policzkowe (buccula) spinane rzemieniem wiązanym pod brodą. Konstrukcję hełmu i jego funkcję ochronną wzmacniał okrężny pas metalowy zakrywający czoło aż po oczy, a z tyłu spojony z nakarczkiem. Hełmy centurionów i wyższych oficerów wyróżniały okazalsze pióra lub końska kita. Podczas marszu żołnierze nosili hełmy po prawej stronie piersi na rzemieniu zakładanym na szyję, a podczas odpoczynku czy w trakcie prac obozowych zawieszali je na tarczach ustawianych na ziemi.