Następny awans na stopień marszałka polnego porucznika nadszedł w roku 1907 – Dankl został wówczas komendantem 36 Dywizji Piechoty w Zagrzebiu. 29 października 1912 został mianowany na stopień generała kawalerii. Przed wybuchem wojny awansował dalej, obejmując dowództwo elitarnego 14 Korpusu w Innsbrucku i szefa obrony Tyrolu i Vorarlbergu.
Z rozpoczęciem mobilizacji przed wybuchem I wojny światowej w sierpniu 1914 został wyznaczony na dowódcę 1 Armii (I, V, i X Korpusy Armijne, 3 i 9 Dywizje Kawalerii i 450 dział), która była mobilizowana w rej. Sieniawa – Nisko. 1 Armia, z rozpoczęciem działań, uderzała w na Lublin i w widłach rzek Wisła i Wieprz, gdzie rozwijała się 4 Armia rosyjska gen. Antona von Zalcy. 17 sierpnia nastąpiło pierwsze starcie kawalerii 4 Armii z oddziałami Armii Dankla w lasach na płd. od Kraśnika. 20 sierpnia Armia Dankla ruszyła do operacji zaczepnej z rubieży rz. San na północny wschód. Rankiem 23 sierpnia siłami 1 i 5 Korpusów Armijnych 1 Armia nacierała na 14 Korpus rosyjski w rej. Kraśnika i zmusiła go do odwrotu. 24 sierpnia rozbiła 16 KA i Korpus Grenadierów, a 25 sierpnia 4 Armia rosyjska rozpoczęła wycofanie w kierunku na Lublin. Wojska Dankla wzięły do niewoli ok. 6 tys.