W 1946 został osobistym chirurgiem króla Jerzego VI. W 1950 otrzymał tytuł szlachecki, zaś w 1952 stał się chirurgiem nowej monarchini, Elżbiety II. W 1960 stanął na czele Brytyjskiego Stowarzyszenia Medycznego, a także Królewskiego Kolegium Chirurgów Anglii. W 1963 został podniesiony do godności baroneta.

W 1967, jako pierwszy Nowozelandczyk w historii, został gubernatorem generalnym swojego kraju. Styl sprawowania przez niego urzędu budził pewne kontrowersje, ponieważ nie zawsze potrafił dochować apolityczności, będącej tradycją tego stanowiska. Dał się m.in. poznać jako przeciwnik państwa opiekuńczego. Z kolei jego żona była gorącą zwolenniczką ruchu feministycznego. Emocje budziły także poglądy gubernatora na stosunki między białą większością Nowozelandczyków a Maorysami. Uważał, że sam fakt zawierania mieszanych małżeństw rozwiązuje problem dyskryminacji tych ostatnich.

Po zakończeniu jego kadencji powrócił do Anglii i tam spędził resztę życia. W 1973 został parem dożywotnim jako baron Porritt. Zmarł pierwszego dnia roku 1994 w wieku 93 lat.

Przypisy

Linki zewnętrzne Biografia na stronie Nowozelandzkiego Komitetu Olimpijskiego