Dotarł do Protobułgarów Wołżańskich, po czym ruszył na południe z powrotem do Bagdadu.
Zachowane fragmenty thumb|240px|Rękopis kroniki Ibn Fadlana z XIII w. Przez długi czas znano jedynie niewielką część pracy przekazaną w słowniku geograficznym Jakuta ibn Abd Allaha al-Hamawiego (pod tytułami Itil, Baszkirzy, Protobułgarzy, Chazarowie, Chorezm, Ruś Kijowska), opublikowanym w 1823 roku przez Fraehna. Dopiero w 1923 roku manuskrypt odkrył turecki uczony baszkirskiego pochodzenia Zeki Walidi Tuhan w bibliotece w Sanktuarium Imama Rezy w irańskim Meszhedzie. Rękopis MS 5229 datuje się na XIII wiek (VII wiek od hidżry) i składa z 420 stron (210 kart) (zobacz karta na zdjęciu).
Tłumaczenia W 1937 roku rząd Iranu ofiarował fotokopię rękopisu Akademii Nauk ZSRR. Na nim rosyjski orientalista, historyk i arabista Andriej Kowalewskij oparł swój przekład, który ukazał się w 1939 roku pod redakcją rosyjskiego arabisty i naukowca Ignatija Kraczkowskiego (wznowienie 1956).
Również w 1939 roku wyszło niemieckie tłumaczenie dokonane przez odkrywcę rękopisu Tuhana.