Trias – najstarszy okres ery mezozoicznej. Trwał od 251,9 do 201,4 miliona lat temu. Dzieli się na późny (karnik, noryk i retyk), środkowy (anizyk i ladyn) i wczesny (ind i olenek).
Po wielkim wymieraniu permskim, we wczesnym triasie nastąpiła szybka radiacja ewolucyjna fauny i flory. Okres ten zakończyło mniejsze wymieranie triasowe, wciąż jednak zaliczane do pięciu największych masowych wymierań w fanerozoiku.
Nazwa pochodzi z – „trójdzielny”. Została wprowadzona w 1835 roku przez geologa niemieckiego Albertiego dla podkreślenia wyraźnej trójdzielności osadów tego okresu w środkowej Europie.
Stratygrafia Podstawowymi skamieniałościami przewodnimi są amonity i konodonty. Trias dzieli się na 3 oddziały: trias dolny i trias środkowy i trias górny z piętrami:
górny/późny trias retyk (~205,7 – ~201,4 ± 0,2 mln lat temu) noryk (~227,3 – ~205,7 mln lat temu) karnik (~237 – ~227,3 mln lat temu) środkowy trias ladyn (241,264 ± 0,28 – ~237 mln lat temu) anizyk (246,7 – 241,264 ± 0,28 mln lat temu) dolny/wczesny trias olenek (249,9 – 246,7 mln lat temu) ind (251,902 ± 0,024 – 249,9 mln lat temu)