W 1901 znalazł się w Warszawie, zorganizował samodzielny oddział neurologiczny z pracownią neuropatologiczną w warszawskim Szpitalu Praskim. Doktoryzował się w Lozannie w 1904 roku u Forela na podstawie dysertacji Contribution à l′étude de la dissociation de la sensibilité douloureuse et thermique dans les cas de traumatisme et d′affection de la moëlle épinière.

23 kwietnia 1905 został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego i pierwszym kierownikiem Katedry Neurologiczno-Psychiatrycznej UJ założonej w tym samym roku. Piltz w ciągu dwudziestu lat rozbudował Klinikę na wzór kliniki psychiatrycznej w Monachium, tak że posiadała trzy duże pawilony i pracownie: anatomiczną, biochemiczną, histopatologiczną, metaboliczną i neurofizjologiczną. Jego asystentami i współpracownikami byli m.in. Eugeniusz Artwiński, Eugeniusz Brzezicki, Władysław Chłopicki, Jan Gallus, Włodzimierz Godłowski, Eufemiusz Herman, Hermann Nunberg, Adam Kunicki, Witold Łuniewski, Władysław Medyński, Aleksandra Mitrinowicz, Cezar Onufrowicz, Maksymilian Rose, Adam Rydel, Aurelia Sikorska, Karol Stanisław Szymański, Aleksander Ślączka, Marcin Zieliński.