W 1913 roku wraz z Bronisławem Taraszkiewiczem wziął udział w tajnej litewsko-polsko-ukraińskiej konferencji.
Po rewolucji lutowej 1917 Klaudiusz Duż-Duszewski zaczął aktywniej angażować się w politykę - wstąpił do Białoruskiej Socjalistycznej Hromady (BSH), w czerwcu 1917 został członkiem Komitetu Centralnego organizacji i jego prezydium. W 1918 r. pracował jako szef wydziału ds. uchodźców Białoruskiego Komitetu Narodowego. W kwietniu 1919 przeniósł się do Wilna i został członkiem Białoruskiego Komitetu Narodowego. W maju 1919 r. Duż-Duszewski został wybrany przewodniczącym Centralnej Rady Białoruskiej obwodu wileńskiego i grodzieńskiego.
Jesienią 1919 został przedstawicielem dyplomatycznym Białoruskiej Republiki Ludowej w krajach bałtyckich. Po posiedzeniu Rady BRL w Mińsku (grudzień 1919) został mianowany jej sekretarzem stanu w rządzie Wacława Łastouskiego. Na początku 1921 został aresztowany przez władze polskie. Zwolniony po kilkumiesięcznym więzieniu, a w 1921 wraz z rodziną przeniósł się do Kowna, kontynuował swoją działalność literacką.