Plany amerykańskie Tak jak we wszystkich operacjach w rejonie Pacyfiku na obszarach niepodlegających jurysdykcji generała MacArthura, cała władza spoczywała w rękach admirała Nimitza. Podlegał mu bezpośrednio adm. Raymond Spruance, dowódca 5 Floty, który z kolei był przełożonym wiceadm. Richmonda Turnera, szefa połączonych sił ekspedycyjnych (TF51), a do 15 lipca 1944 roku także północnej grupy uderzeniowej (TF52). Dowódcą wszystkich, liczących 105 859 ludzi, wojsk przeznaczonych do akcji desantowych był gen. Holland Smith, który miał osobiście dowodzić uderzeniem na Saipan i Tinian (66 779 żołnierzy) i któremu podlegali generałowie Harry Smith (Tinian) i Roy Geiger (Guam), któremu przydzielono 39 080 żołnierzy.
Lądowanie na Saipanie miały przeprowadzić wzmocnione 2. i 4 Dywizja Marines z 27 Dywizją Piechoty w rezerwie. 3 Dywizja Marines i 1 (prowizoryczna) Brygada Marines miały zaatakować Guam. Dodatkowo, 77 Dywizja Piechoty stacjonująca na Hawajach, miała być przerzucona na Mariany po 22 dniach od lądowania pierwszych wojsk na Saipanie dla wsparcia dalszych operacji.