Szyfry − polski film psychologiczny z 1966 roku, wyreżyserowany przez Wojciecha Jerzego Hasa. Autorem scenariusza, napisanego na podstawie własnego opowiadania Szyfry, jest Andrzej Kijowski.

Plenery: Kraków.

Fabuła Akcja Szyfrów rozgrywa się w Paryżu oraz w Krakowie i jego okolicach w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych XX wieku. W filmie pojawiają się też sceny odnoszące się do czasów II wojny światowej, mają one jednak charakter onirycznych wizji. W obrazy te wplecione zostały cytaty ze stylizowanego na biblijną przypowieść poematu romantycznego Anhelli Juliusza Słowackiego.

Tadeusz, emigrant z Polski, odwiedza w Paryżu swą kuzynkę Helenę Kunicką. Dzieli się z nią informacjami z kraju. Żona, od której odszedł przed laty, mimo upływu czasu nie potrafi pogodzić się ze śmiercią młodszego syna. W ostatnim roku wojny Jędrek został zabrany z mieszkania przez gestapo i ślad po nim zaginął. Na wpół obłąkana kobieta wierzy, że jej syn nadal żyje. Dramatyczny list zatroskanego stanem matki starszego syna, Maćka, nie daje Tadeuszowi spokoju i sprawia, że postanawia odwiedzić dawną ojczyznę.