Sekwencje oniryczne, wyraźnie wyodrębnione w Szyfrach (co stanowi w filmach Hasa wyjątek), przedstawiają „fazy ogarniania przez bohatera rzeczywistości okupacyjnej”. Towarzyszące im fragmenty Anhellego reżyser ułożył w kolejności odwrotnej niż funkcjonują w tekście Juliusza Słowackiego.
W filmie pojawia się częsty u Hasa motyw pociągu. Po raz pierwszy, gdy Tadeusz podróżuje do Krakowa: w wagonie restauracyjnym ogląda album ze zdjęciami na temat holocaustu, jego uwagę przykuwa fotografia wagonu towarowego z zakratowanymi oknami, przewożącego Żydów. Potem pociąg widać dwukrotnie w scenach wizyjnych: z uwięzionym w zatłoczonym wagonie dzieckiem oraz z chłopcami przy torach. Symbol ten, według Iwony Grodź, można skojarzyć „z odjazdem, pożegnaniem, rozstaniem, przemijaniem”Iwona Grodź, Zaszyfrowane w obrazie. O filmach Wojciecha Jerzego Hasa, Gdańsk 2008, s. 78..
Przypisy
Bibliografia Szyfry w bazie filmpolski.pl Alicja Helman, Rzeczywistość mówi językiem znaków, [w:] Twórcza zdrada. Filmowe adaptacje literatury, Poznań 1998. Anne Guerin-Castell, Dwoista forma „Szyfrów” Wojciecha Jerzego Hasa – prawda do rozszyfrowania, „Kwartalnik Filmowy” 2000, nr 29/30, s.