Obsługa samolotu była uproszczona z uwagi na umieszczenie kadłuba i silników nisko nad ziemią.
Samolot MD-12P był użytkowany do 1967 roku i został skasowany.
Samolot fotogrametryczny thumb|left|MD-12F w zbiorach Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie przed rewitalizacją Na początku lat 60. istniało duże zapotrzebowanie na zdjęcia lotnicze. Posługiwano się nimi do celów geologicznych, archeologii, rolnictwa, leśnictwa, budownictwa oraz kartografii. Dotychczas używane samoloty Li-2F kończyły swój resurs, dlatego też podjęto decyzję o zbudowaniu trzeciego egzemplarza MD-12 w wersji fotogrametrycznej. Prace nad tą wersją prowadził zespół konstrukcyjny kierowany przez Marcina Fortuńskiego, otrzymała ona oznaczenie MD-12F. Próby naziemne trwały od 15 lipca 1962 roku, 21 lipca dokonano jego oblotu, samolot otrzymał znaki rozpoznawcze SP-PBL. Samolot został oblatany przez Andrzeja Abłamowicza i Jerzego Wyganwskiego. Dokonano daleko idących zmian w konstrukcji maszyny: dodano autopilota, została zwiększona rozpiętość skrzydeł, przód kadłuba został oszklony i umieszczono tam stanowisko nawigatora, zlikwidowano stanowisko prawego pilota, samolot otrzymał bogate wyposażenie nawigacyjne, został dostosowany do lotów w trudnych warunkach atmosferycznych, posiadał centralną instalację tlenową, zmniejszono masę całkowitą z 7500 do 7000 kg.