Po powrocie do Argentyny rodzina Cortazarów rozpadła się: ojciec Julia postanowił odejść i już na zawsze bliscy stracili z nim kontakt. Matka, Herminia, z dwójką małych dzieci udała się do Banfield. Tam Julio Cortazar spędził większość dzieciństwa. Jego wrażliwość artystyczną kształtowały poematy Edgara Allana Poego i powieści Jules’a Verne’a, co istotnie wpłynęło na etapy jego późniejszej twórczości.
Julio Cortázar wcześnie podjął pracę zarobkową, aby pomóc matce w utrzymaniu rodziny. W roku 1932 zatrudnił się w szkole i pracował jako nauczyciel, jednak praca ta nie przynosiła mu żadnej satysfakcji. Oprócz wewnętrznych rozterek, czuł niepokój związany z wydarzeniami dziejącymi się w ówczesnej Argentynie. Kryzys, nieudane eksperymenty gospodarcze i polityczne zawirowania, to typowe problemy jakie dotykały kraje Ameryki Łacińskiej w wieku XX. W roku 1935 Cortázar rozpoczął studia na Uniwersytecie w Buenos Aires na wydziale nauk humanistycznych. Dziewięć lat później wyjechał do stolicy prowincji Mendoza, gdzie znalazł zatrudnienie na Narodowym Uniwersytecie w Cuyo. Kiedy w 1946 r. Juan Domingo Perón wygrał wybory prezydenckie, Julio Cortázar zrezygnował ze stanowiska, ze względu na różnicę w poglądach politycznych i groźby ze strony władz uniwersyteckich.