Władysław Kuboszek ps. „Bogusław”, „Kuba”, „Lubosz”, „Bober”, „Cześ”, „Rogosz”, „Robak"”, „Kościelny” (ur. 12 października 1912 w Wiśle Małej, zm. 28 sierpnia 1944 w KL Auschwitz-Birkenau) – porucznik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Był synem Ludwika Kuboszka (1873–1947) i Marii z domu Brandys (1879–1950). Był siostrzeńcem księży Pawła i Jana Brandysów. Jego babcia od strony ojca natomiast pochodziła z patriotycznej rodziny Wrzołów z Zabrzega.
Uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego w Pszczynie, a potem do gimnazjum w Cieszynie. Po zdaniu matury rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Poznańskim. W tym czasie odbył również służbę wojskową w 4 pułku strzelców podhalańskich w Cieszynie. Po ukończeniu studiów podjął pracę w Banku Rolnym w Katowicach, potem w kopalni „Wujek” w Katowicach. Latem 1939 r. Kuboszek, jako oficer rezerwy, otrzymał powołanie do wojska. Po zakończeniu kampanii wrześniowej wrócił do rodzinnego domu w Wiśle Małej.