Z takimi hasłami kandydaci UDCA prowadzili kampanię wyborczą, popierając je sloganem: ”sortez les sortans”, a więc niedopuszczenia do ponownego wyboru dotychczasowych deputowanych. W wyniku głosowania ze stycznia 1956 roku, UDCA uzyskał 52 mandaty do obsadzenia w Izbie Deputowanych (11,4%). Wśród deputowanych znalazł się również J.-M. Le Pen. Sukces “poujadystów” odebrał najwięcej głosów ugrupowaniom socjalistycznym oraz katolickiemu MRP (Ruch Republikańsko-Ludowy). To te partie dopatrzyły się nieprawidłowości w wyborach i w efekcie unieważniono kilkanaście mandatów UDCA. Wewnątrz samego ruchu również nastąpiło rozbicie i wielu działaczy zaczęło odchodzić od Poujade'a, między innymi również Le Pen. Zarzucono mu totalistyczne sposoby rządzenia oraz zagarnięcie składek Związku. W 1958 r. ruch “sklepikarzy” rozpadł się prawie zupełnie. Elektorat UDCA miał jednak oblicze tradycjonalistyczne i nacjonalistyczne i wywodził się ze starych entuzjastów marszałka Ph. Petaina.