Paweł Baldy (ur. 10 maja 1924 w Imielinie, zm. 29 sierpnia 1979 w Jeleniej Górze) – polski aktor teatralny i filmowy, także reżyser teatrów amatorskich.
W roku 1943 został wcielony do armii niemieckiej. Początkowo przebywał we Francji, a w latach 1944–1945 na froncie wschodnim. Stamtąd uciekł do Ludowego Wojska Polskiego.
Działalność artystyczna Po wojnie, w roku 1946, ukończył kurs dla reżyserów teatrów amatorskich i rozpoczął pracę w teatrach. Początkowo prowadził zespoły teatralne w Katowicach i we Wrocławiu. Kolejnymi miejscami pracy były teatry w Bielsku i Bytomiu. W 1949 roku zadebiutował jako aktor teatralny w Teatrze Ziemi Opolskiej w Opolu. W latach 1951–1955 grał w Teatrze im. Bogusławskiego znajdującym się w Kaliszu.
17 września 1953 roku zdał w Krakowie eksternistyczny egzamin aktorski, tym samym uzyskując uprawnienia aktora dramatycznego. Występował później jeszcze w wielu polskich teatrach: Teatrze Ziemi Pomorskiej w Bydgoszczy (1955–1958, Wybrzeże w Gdańsku (1958−1960), Dolnośląskim w Jeleniej Górze (1960-1965 oraz 1966–1974), Dramatycznym w Wałbrzychu (1965–1966), a także w Lubuskim Teatrze im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze (1974–1975).