stał się „Przyjaciel L udu” organem powstałego w Rzeszowie Stronnictwa Ludowego, do którego animatorów i członków władz należał Wysłouch. Po przejęciu pisma przez wychowanka Wysłouchów, działacza ludowego, Jana Stapińskiego, w 1902 r. i przeniesieniu redakcji do Krakowa w latach 1903–1914 nakład jego wzrósł od 3 do 10 tys. egz. W tym czasie pismo znacznie zradykalizowało swój przekaz. W okresie I wojny światowej pismo nie wychodziło. Zostało wznowione w 1919 roku, a w latach 30. było organem prasowym Stronnictwa Ludowego. Przestało wychodzić w 1933 roku. Ze względu na antyklerykalny kierunek było ono zwalczane przez Kościół rzymsko-katolicki. W listopadzie 1903 r. biskup tarnowski Leon Wałęga w okólniku skierowanym do księży zakazywał wiernym czytania „Przyjaciela Ludu”. Podobnie postąpił w 1924 biskup przemyski Józef Sebastian Pelczar.
Ponownie wznowiono jego wydawanie po II wojnie światowej w Warszawie (1946–1947).
Przypisy Stanisław Giza. Kalendarz wydarzeń historii ruchu ludowego 1895–1965. Warszawa 1967, s.