Pracował także na Uniwersytecie w Konstancji, po powrocie do Serbii w 1983 podjął pracę w instytucie filozofii i teorii społecznej, obejmując stanowisko dyrektora.
Był wcześniej związany również z grupą zorganizowaną wokół czasopisma „Praxis”, które reprezentowało początkowo nurt marksistowskiego rewizjonizmu, później wspierało protesty studenckie i Chorwacką Wiosnę, a ostatecznie zostało zamknięte w 1974.
W 1988 współtworzył jugosłowiańskie forum praw człowieka, w 1989 znalazł się wśród członków komitetu założycielskiego Partii Demokratycznej. 3 lutego 1990 został wybrany pierwszym przewodniczącym Partii Demokratycznej. Zajmował to stanowisko do 1994, kiedy zastąpił go Zoran Đinđić. Razem z grupą intelektualistów założył Centrum na rzecz Demokracji, pozarządową organizację wspierającą rozwój społeczeństwa obywatelskiego, edukację i reformy społeczno-polityczne. W 1996 powołała nową partię polityczną – Centrum Demokratyczne, pełniąc funkcję jej przewodniczącego. W 1999 organizował opozycyjną koalicję DAN, następnie zaapelował o zorganizowanie szerokiego porozumienia opozycyjnego, co dało podstawy do utworzenia Demokratycznej Opozycji Serbii.