Jako znawca języków starożytnych, osiągnął najwyższe honory, czego ukoronowaniem była funkcja dyrektora Collège de France.
Na początku lat 70. Renan nawiązał znajomość i prowadził korespondencję z niemieckim filozofem i teologiem Davidem Friedrichem Straußem, autorem (1835, 1838, 1840). Wymienili w niej poglądy na temat toczącej się wówczas wojny francusko-pruskiej. Strauß w przedmowie do jednego z kolejnych wydań swojego dzieła zwrócił się do Renana jako do „pokrewnego duchem kontestatora”.
Siostra Renana, Henrietta, przez pewien czas (ok. 10 lat) pracowała jako wychowawczyni w Klemensowie u hr. ZamojskichErnest Renan: Żyzń Isusa. Moskwa, 1991, s. 6. . .
Twórczość Główne dzieła Renana dotyczyły religijnych zagadnień starożytności: Esej historyczny i teoretyczny o językach semickich (Essai historique et theorique sur les langues semities, 1847), Żywot Jezusa (1904, Vie de Jesus. 1863), 8-tomowa Historia początków chrześcijaństwa (Historie des origines du christianisme, 1863–1883) i 5-tomowa Historia ludu Izraela (Historie du peuple d'Israel, 1887–1893). Renan jest także autorem licznych prac politycznych, które stały się popularne dopiero po jego śmierci, m.in.