W Brazylii Trietiakow zaangażował się w pracę naukową i w wydawanie wzorowanego na „La Nouvelle Iconographie de la Salpetriere” rocznika „Memorias do Hospicio de Juquery”. Korespondował też z rosyjskimi neurologami, zwłaszcza z Władimirem Biechtieriewem, który w 1924 roku zaprosił go do Leningradu. Dzięki staraniom Bechterewa, rosyjskie obywatelstwo Trietiakowa zostało mu przywrócone.
Gdy w 1926 roku brazylijski kontrakt Trietiakowa skończył się, uczony wrócił do Europy, gdzie zwiedził instytuty w Wiedniu i Rzymie, uczestniczył w kongresach w Paryżu, Turynie i Düsseldorfie, ale ostatecznie skorzystał z propozycji Bechterewa i objął tymczasowe stanowisko w Instytucie Psychoneurologicznym, jednocześnie podejmując pracę w Krajowym Instytucie Radiologicznym w Szpitalu Mechniewa. W 1931 został profesorem i niemal natychmiast oferowano mu katedrę Wydziału Neuropatologii Instytutu Medycznego w Saratowie. Kontynuował tam prace nad chorobą von Economo, a w trakcie II wojny światowej, także nad parkinsonizmem pourazowym występującym u rannych żołnierzy. W 1945 roku został członkiem Akademii Nauk Medycznych ZSSR. W 1954 poważnie zachorował, zmarł w 1956 rokuНекрологи Константин Николаевич Третьяков. Журнал неврологии и психиатрии им. С.С.Корсакова 57 (6), 792-793, 1957. Pochowany jest na Cmentarzu Zmartwychwstania w Saratowie.