Ustawa z 24 czerwca 1994 roku o własności lokali – ustawa określająca zasady ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali, prawa i obowiązki właścicieli, oraz zarząd nieruchomością wspólną.
Została uchwalona przez sejm II kadencji 24 czerwca 1994, opublikowana 27 lipca 1994 w Dzienniku Ustaw (). Weszła w życie 1 stycznia 1995. Nowelizowana m.in. w roku 2000 i ogłoszona pięciokrotnie tekstem jednolitym.
Cel ustawy Poniższa definicja ustawowa, zawarta w art. 1 ust. 1 przedmiotowej ustawy, jednoznacznie wskazuje cel przyjęcia tej ustawy: stworzenie podstaw prawnych do kreowania i utrzymania nieruchomości lokalowych. Podstawę do tworzenia takich nieruchomości lokalowych daje przepis art. 46 § 1 kodeksu cywilnego, który mówi, że nieruchomością może być także m.in. część budynku (samodzielny lokal), jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności. W tym przypadku takimi przepisami szczególnymi jest niniejsza ustawa o własności lokali. Ustawa stanowi, że samodzielnym lokalem jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb, przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.