Jesienią 1946 wznowiła studia z filologii polskiej, tym razem na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Łódzkiego, uwieńczone w 1952 dyplomem magisterskim ze specjalizacją bibliotekoznawczą; promotorem pracy Joachima Lelewela "Bibliograficznych ksiąg dwoje" był profesor Jan Muszkowski. W chwili ukończenia studiów Treichel legitymowała się już także zdanym w listopadzie 1948 egzaminem dla kandydatów na stanowisko I kategorii w państwowej służbie bibliotecznej. Temat pracy magisterskiej rozwinęła następnie w doktoracie, który obroniła w 1964 na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Łódzkiego pod kierunkiem profesor Heleny Więckowskiej (Pierwszy polski podręcznik bibliotekarski, Wrocław 1957); Joachimowi Lelewelowi i jego roli w dziejach polskiej bibliografii poświęciła ponadto kilka artykułów w periodykach naukowych (Z dziejów jednego rękopisu, "Przegląd Biblioteczny", 1953, zeszyt 3; Nie wydany tom trzeci "Bibliograficznych ksiąg dwojga" Joachima Lelewela, tamże, 1955, zeszyt 2; Joachim Lelewel jako bibliograf, "Biuletyn Ośrodka Bibliografii i Dokumentacji Naukowej PAN", 1955, nr 7; Joachim Lelewel o działalności biblioteki i zawodzie bibliotekarza, "Bibliotekarz", 1961, nr 10;