Ze względu jednak na to, że ich pociski wybuchały jednocześnie w pobliżu burt niemieckiego okrętu, Rosjanie mieli problemy z korygowaniem ognia, ponieważ trudno było ustalić, która salwa pochodzi z którego okrętu. Na decyzje rosyjskiego dowódcy w tej fazie bitwy wpływało to, że błędnie identyfikowano „Albatrossa” jako silniej uzbrojony lekki krążownik „Undine”.

O 6.53 kmdr Karpf rozkazał „Albatrossowi” udać się na wody terytorialne Szwecji u wybrzeża Gotlandii. Sam, za zasłoną dymną postawioną przez torpedowce, uciekł na południe i o 7.35 stracił kontakt z eskadrą rosyjską.

„Albatross” na pełnej prędkości kierował się w stronę Gotlandii, jednak dystans cały czas się zmniejszał i o 7.00 okręty rosyjskie weszły w zasięg jego dział. Odłamki pocisku 88 mm lekko uszkodziły „Admirała Makarowa” i raniły jednego marynarza. W miarę, jak Rosjanie zbliżali się, rosła skuteczność ich ognia. Jeden z pocisków trafił „Albatrossa” w magazyn na rufie i zapalił 50 kg oleju. Kolejne pociski trafiały i wywoływały następne pożary, pojawili się pierwsi ranni i zabici. Wybuch granatu, który eksplodował po trafieniu w reflektor, zabił oficera artyleryjskiego. Lekarz okrętowy został raniony odłamkiem w głowę, co pozbawiło załogę opieki medycznej. Rosła liczba rannych i zabitych.