Obok lwów zaczęły pojawiać się konie, a także fantastyczne stwory – sfinks, pegaz, centaury – oraz zwierzęta z życia codziennego (między innymi psy, koguty, czy orły), które zwykle zdobią naczynia. Obok motywów zwierzęcych, zaczęto używać formy roślinne, a zwłaszcza liście palmety i inne spiralne motywy. Ornamentyka wypełnia całą powierzchnię wazy. Ulubionymi motywami tamtego okresu były parady zaprzęgów, pościg za centaurem, potwory oraz szeregi zwierząt.
Styl czarny i biały (675–650 r. p.n.e.) Już wcześniej wspomniany Malarz z Analatos był przypuszczalnie inicjatorem nowej techniki, czyli stylu czarnego. Grupa malarzy koncentrująca się wokół osoby mistrza skupiała nową generację artystów, tworzących w nowym sposobie dekoracji. Garncarze ci nie uznawali tradycyjnych metod tworzenia. Rysunek ich był na ogół sylwetowy, głowy niekiedy obrysowane konturowo. Coraz bardziej widoczne było dążenie do naturalizmu oraz świadome posługiwanie się efektem kontrastu, który polegał na zastosowaniu ciemnych kolorów na jasnym tle, i vice versa. Twórcy w dalszym ciągu przedstawiali zaprzęgi konne, sceny bitewne i tematy mitologiczne. Technika, w której artyści tworzyli czarne figury przy pomocy modelunku rytego, powoli stawała się wówczas coraz bardziej popularna.