Jan Piotr Feliks Dunin-Brzeziński (ur. 30 grudnia 1883 w Łazanach, zm. w kwietniu 1940) – podporucznik cesarskiej i królewskiej armii, podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, dowódca 2 pułku ułanów Polskiego Korpusu PosiłkowegoEncyklopedja Wojskowa, t. VI, Warszawa 1937, s. 657..
Młodość Urodził się w Łazanach pod Wieliczką, syn Zdzisława i Eweliny z Morawskich. Majątek Łazany odziedziczył po rodzicach brat Jana Zdzisław Dunin – Brzeziński. Jana natomiast rodzice kształcili, chcąc mu dać zawód. Studiował rolnictwo w Hoenheim w Niemczech. Ukończył też kursy mleczarskie w Szwajcarii. Studia zagraniczne dały mu dobrą znajomość języków niemieckiego i francuskiego. Odbył służbę wojskową w 1 pułku kawalerii austriackiej, uzyskał stopień podporucznika oraz styl i poglądy oficera austriackiego. W 1911 matka przekazała mu majątek ziemski Osieczany (70 ha gruntów ornych i 150 ha lasów, dobrze zagospodarowane) w pobliżu Myślenic, należący wcześniej do jej brata. W 1912 Brzeziński poślubił Marię Rostworowską, córkę Stanisława, nieżyjącego już malarza i artysty i Teresy z hr. Lubienieckich. Do 1914 mieli dwie córki, Teresę i Jadwigę.