Był on chyba najlepszym przedstawicielem swojego okresu, choć podobnie jak inni miał problemy z kompozycją, a jego dekoracje były przeładowane bogactwem wzorów. Cały styl bogaty charakteryzowało ścisłe przenoszenie wzorów z kompozycji monumentalnych. Kompozycja dekoracji nie była podporządkowana założeniom malarstwa ceramiki, tylko rozbijała jego jednolitość. Dziś historycy dowiadują się z tych waz, jak wyglądało greckie malarstwo monumentalne wielkich mistrzów.
Schyłek malarstwa wazowego (400–350 p.n.e.) IV wiek p.n.e. był czasem rozłamu pomiędzy dotąd ściśle ze sobą powiązanym malarstwem monumentalnym a wazowym. Zapewne główną przyczyną była dalsza niemożność kopiowania coraz bardziej urozmaiconych dzieł monumentalnych. Wiek ten był również czasem upadku ceramiki, zapoczątkowanym przez styl bogaty. Wyniszczające wojny, walki polityczne i prawie całkowity brak eksportu do Kampanii czy Italii doprowadziły do zaniku produkcji attyckiej. Dodatkowym ciosem były nowo powstałe warsztaty w Italii. U schyłku główną tematyką wzorów były przedstawienia kobiet, sceny walk, motywy sportowe, sceny przy pracy. Wszystkie dekoracje podporządkowane były woli klienta. Ostatnim wzlotem malarstwa wazowego były naczynia tak zwanego stylu kerczeńskiego. Styl otrzymał swą nazwę od miejsca dokonanego odkrycia waz.
*