Uczestniczył w przygotowaniach do III powstania śląskiego. Następnie pozostawał w dyspozycji dowództwa 7 Dywizji Piechoty jako oficer sztabowy.
Na dzień 1 czerwca 1921 r. jako kapitan 11 pułku piechoty ponownie pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kielce”. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1919 r. i 289. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W roku 1922 pełnił, jako nadetatowy oficer 11 pułku piechoty, służbę w dowództwie 28 Dywizji Piechoty i odkomenderowany był na kurs szyfrowy w Oddziale II Sztabu Generalnego. Z dniem 20 sierpnia 1922 r. został przydzielonyPrzydział ten nastąpił na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wojskowych opublikowanego w dniu 2 września 1922 r. (sygnatura O.V.L. 34487/22. G.) i podpisanego w zastępstwie przez gen. dyw. Władysława Sikorskiego. (w korpusie oficerów piechoty) na stanowisko referenta w Oddziale III Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. W roku 1923 pełnił już służbę w 72 pułku piechoty z Radomia, zajmując w tym czasie 271. lokatę wśród majorów korpusu piechoty. We wrześniu 1924 roku został przeniesiony do 21 pułku piechoty z Warszawy na stanowisko dowódcy I batalionu (zajmował wówczas 105. lokatę pośród majorów piechoty).