Jako pierwszy z młodych wileńskich twórców został przyjęty do Związku Pisarzy i Dziennikarzy Żydowskich w Wilnie. Szybko zaprzestał twórczości poetyckiej skupiając się na dziennikarstwie. Z grupą Jung Wilnie związany był tylko do 1931 r. Jak twierdził później w swoich wspomnieniach, odejście z grupy wiązało się z powierzeniem mu redakcji dziennika „Wilner Moment”, konkurującego z dziennikiem „Wilner Tog”, będącego nieoficjalnym patronem grupy Jung Wilne. Po raz ostatni wystąpił jako członek grupy 2 lutego 1931 r. na wspólnym wieczorze recytatorskim w Domu Kultury na Podhulance 18 prowadzonym przez Zalmana Rajzena. W czasie wieczoru poza członkami Jung Wilne, wystąpił także Naftali Wajning. Współredagował później także „Wilner Ekspres”, „Wilner Radio” i od 1933 r. syjonistyczny – „Cajt”.

Autor wspomnień Baj di onhejbn. Po wojnie publikował także w wydawanym przez Abrahama Suckewera w Izraelu – piśmie „Di Goldene Kejt”. Napisał kilkanaście przedmów do książek: Dzieje Tewji Mleczarza (1989), Dzieje Tewji Mleczarza (1994), Mąż z Nazaretu (1990), Podróże Beniamina Trzeciego (1990), Z jarmarku (1989) i Opowiadania chasydzkie i ludowe (1997).