Zola stworzył tę postać pod wpływem hrabiego Hulota z powieści Balzaka Kuzynka Bietka, pragnąc, by Muffat był Hulotem przeniesionym w epokę Cesarstwa.

Druga, jeszcze istotniejsza metafora, czyniła z Nany uosobienie II Cesarstwa jako całości. W momencie, gdy bohaterka umiera na ospę, pod jej oknami rozentuzjazmowani paryżanie wołają „Na Berlin!”, pewni zwycięstwa w nadchodzącej wojnie. Tymczasem Francja poniosła klęskę, a II Cesarstwo błyskawicznie upadło pod wpływem społecznych konfliktów, tak jak pod wpływem choroby znika uroda Nany, a następnie ona sama traci życieA. Lanoux, Dzień dobry mistrzu, Warszawa 1957, s. 243–246..

Nana nie miała jednolitego historycznego pierwowzoru. Zola zainspirował się jednak kilkoma postaciami znanych kurtyzan czasów Cesarstwa: Corą Pearl, Leonią Leblanc i Blanche d’AntignyH. Mitterand, L’histoire indiscrète d’une œvre, [w:] Zola. wyd. Hachette, Paris 1969, s. 135–137..