Mozarta i kilku innych znakomitych kompozytorów XIX i XX-wiecznej Europy. Śpiewała z orkiestrami, którymi dyrygowali: Stanisław Skrowaczewski, Włodzimierz Ormicki, Henryk Czyż, Jan Krenz, Witold Rowicki i Grzegorz Fitelberg. Występowała w towarzystwie: Haliny Czerny-Stefańskiej, Klary Langer-Daneckiej, Wandy Wiłkomirskiej, Zbigniewa Drzewieckiego i Andrzeja Jasińskiego. Akompaniowali jej m.in.: Jadwiga Szamotulska, Sergiusz Nadgryzowski i Henry Poulenc, z którym zaprzyjaźniła się w czasie pobytu w Paryżu. Śpiewała w wielu miastach Francji a także w programach radia francuskiego, szwajcarskiego i czeskiego. W jej dorobku artystycznym znajdują się liczne nagrania, głównie pieśni Karola Szymanowskiego. Pochlebne recenzje na temat jej dokonań twórczych podpisywali m.in.: Jan Weber, Jerzy Waldorff, Stefan Kisielewski i Stefania Łobaczewska. Współpracowała z muzykologiem Karolem Stromengerem, felietonistą niezapomnianego „Kwadransa muzycznego”. W roku 1949 Irena Lewińska uzyskała rządowe stypendium artystyczne i wyjechała nad Sekwanę aby pogłębić studia w tamtejszym Konserwatorium. Pracowała pod kierunkiem Charlesa Panzéry, Marii Freund i Edmunda J. Pendletona. W paryskiej uczelni była ilustratorką utworów J.S. Bacha. Doskonaliła się w wykonywaniu pieśni impresjonistów francuskich, romantyków niemieckich i oratoriów bachowskich.