Tiole celowo dodawało się do gazu ziemnego, który jest bezwonny, aby ułatwić jego wykrycie.
Mają właściwości kwasowe znacznie silniejsze niż alkohole, reagują z zasadami i niektórymi metalami, tworząc związki o charakterze soli.
Nazewnictwo nazwa alkanu + (opcjonalne o jako łącznik) + końcówka -tiol, na przykład: CH3SH – metanotiol C2H5SH – etanotiol
słowo „tioalkohol” (daw. „merkaptan”) i przymiotnikowa nazwa łańcucha węglowego, na przykład: CH3SH – tioalkohol metylowy (merkaptan metylowy) C2H5SH – tioalkohol etylowy (merkaptan etylowy)
Nazwa „merkaptany” pochodzi z łacińskiego mercurium captans, czyli „wiążący rtęć”, ze względu na łatwość reakcji z jonami Hg2+, w efekcie której z roztworu wytrącają się nierozpuszczalne sole siarczkowe.
Przyrostek „-tiol” stosuje się tylko wtedy, gdy grupa tiolowa (−SH) ma najwyższą ważność. Jeśli występuje w związku wielofunkcyjnym jako grupa o niższej ważności, stosuje się przedrostek „sulfanylo-”, „merkapto-” lub „tiohydroksy-”. Według wytycznych IUPAC z roku 2013 zalecaną nazwą jest przedrostek „sulfanylo-”.