Norma kompetencyjna – pojęcie teorii prawa służące do charakterystyki kompetencji do dokonywania określonych czynności konwencjonalnych. Sposób ujmowania norm kompetencyjnych nie jest w literaturze teoretycznoprawnej jednolity. W koncepcji Zygmunta Ziembińskiego norma kompetencyjna jest normą postępowania adresowaną do podmiotu podległego kompetencji: nakazuje mu określone zachowanie w przypadku należytego dokonania przez podmiot kompetentny określonej czynności konwencjonalnej.
Struktura normy kompetencyjnej
W ujęciu Ziembińskiego należy odróżnić podmiot uzyskujący kompetencję od adresata normy kompetencyjnej. Podmiot, któremu przysługuje kompetencja, dokonuje określonej czynności konwencjonalnej, natomiast adresatem normy kompetencyjnej jest podmiot podległy tej kompetencji, któremu nakazuje się odpowiednio zareagować na należyte dokonanie tej czynności.
W rozwiniętej strukturze normy kompetencyjnej wyróżnia się cztery elementy: podmiot, któremu przyznaje się kompetencję; czynność konwencjonalną, której dotyczy kompetencja; adresata normy kompetencyjnej, czyli podmiot podległy kompetencji;